"Μεθύστε από τ' Αθάνατο κρασί του ΄21"

Η 25η Μαρτίου είναι διπλή γιορτή. Θρησκευτική και εθνική μαζί.

Είναι θρησκευτική γιατί εκείνη τη μέρα ο αρχάγγελος Γαβριήλ κατέβηκε στη γη, πρόσφερε στην Παναγία ένα άσπρο κρίνο και Της είπε την χαρούμενη είδηση ότι θα γίνει η μητέρα του Χριστού.

Είναι εθνική γιορτή γιατί αυτήν την ημέρα στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας οι Έλληνες, πριν από πολλά χρόνια ορκίστηκαν «Λευτεριά ή Θάνατος». Οι Έλληνες που ήταν σκλαβωμένοι 400 ολόκληρα χρόνια, άρπαξαν τα όπλα, πολέμησαν γενναία και έδιωξαν τους εχθρούς από την Ελλάδα. Έτσι ελευθερωθήκαμε.

Αυτές τις ημέρες θυμόμαστε τους ήρωες του 1821, όπως τον Κανάρη, τον Κολοκοτρώνη, τον Αθανάσιο Διάκο, την Μπουμπουλίνα, την Μαντώ Μαυρογένους κι άλλους.

Εμείς όμως δεν θέλουμε να μιλήσουμε με ξύλινο λόγο για το τι γιορτάζουμε αυτήν την ημέρα, γιατί όλοι λίγο πολλοί γνωρίζουμε, είτε μέσα από τα μαθητικά μας χρόνια είτε μέσα από τις καθημερινές μας αναζητήσεις. Αυτό που θέλουμε να θίξουμε εδώ είναι ένας προβληματισμός για το σήμερα.

Εμείς, οι τωρινοί Έλληνες, είμαστε οι συνεχιστές τους ή αδιαφορούμε;

Μήπως δεν έχουμε καταλάβει ότι μέρα τη μέρα ξεχνάμε τις ρίζες, την προέλευσή μας και είμαστε σα χαμένοι, μη μπορώντας να αποφασίσουμε ποια είναι η ταυτότητά μας; Χιλιάδες τα ξένα και εγχώριας παραγωγής παραπλανητικά θεάματα και ακούσματα, οικείες πια οι απάνθρωπες συμπεριφορές! Μας έχουν κατακλύσει με την καθημερινή τους προβολή. Τις συνηθίσαμε, τις δικαιολογούμε και σχεδιάζουμε τη ζωή μας βασιζόμενοι σε αυτές! Πώς λοιπόν συμβαίνει να νοιώθουμε περηφάνια όταν κερδίζει η εθνική μας και να ντρεπόμαστε να ακούσουμε δημοτικά τραγούδια; Γιατί καμαρώνουμε όταν γνωρίζουμε τη ζωή και τη ματαιοδοξία των «ειδώλων» της τηλεόρασης και δεν αισθανόμαστε άβολα όταν αγνοούμε τη ζωή, τους αγώνες και το έργο σημαντικών Ελλήνων και όχι μόνο, που είναι αποκλεισμένοι από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης γιατί δεν είναι εμπορεύσιμοι;

Μήπως συνηθίσαμε τις φωνές και τους καυγάδες στα τηλεοπτικά παράθυρα και έχουμε λησμονήσει το πώς γίνεται ένας σωστός διάλογος; Έχουμε άραγε κάνει κτήμα μας τα ονομαζόμενα «ελληνικά» τραγούδια με τον ξένο στίχο και τη μουσική και ξεχάσαμε τη γλώσσα μας; Τη μουσική μας; Και όλοι εκείνοι που επιζητούν και ενισχύουν την κακώς εννοούμενη παγκοσμιοποίηση, που συνεπάγεται την αλλοτρίωση των χαρακτηριστικών του κάθε έθνους, σε τι διαφέρουν από τους κατακτητές;

Ένας μαθητής της Έκτης Δημοτικού έγραψε πριν λίγα χρόνια:
«Τι θα ήμασταν σήμερα αν αυτοί οι άνθρωποι τότε δεν αποφάσιζαν να επαναστατήσουν; Ίσως ακόμη σκλάβοι στους Τούρκους.
Χωρίς τύψεις συνειδήσεως πιάνουμε στα χέρια μας τα σπρέι και λερώνουμε τα αγάλματά τους και τα Ηρώα. Ακόμα και τη σημαία της Ελλάδος οι σημερινοί νέοι χωρίς ντροπή την βάζουνε φωτιά. Βέβαια θα με ρωτήσετε «Και τι να κάνουμε για να αποδώσουμε τιμή σε αυτούς τους αγωνιστές;» Να διαβάζουμε την ιστορία του τόπου για να μην έρχονται οι ξένοι και να μας μιλάνε για την ιστορία μας και να την πλάθουν όπως αυτοί θέλουν και εμείς να λέμε «Ναι, έτσι είναι».

Ακόμα και όταν στην τηλεόραση παραποιούν την ιστορία μας να μην δεχόμαστε εμείς, ο καθένας μας να βλέπει αυτά τα έργα. Να παρελαύνουμε με καμάρι.»

Κάπως έτσι μάλλον, λέμε εμείς, φτάσαμε σήμερα στο σημείο να είμαστε έτοιμοι να πούμε με μεγάλη ευκολία και χωρίς τύψεις, το «ναι» στο ξεπούλημα της Μακεδονίας μας. Θεωρούμε ότι ένα τέτοιο ζήτημα δεν μας ακουμπά, δεν μας αφορά. Βλέπουμε μόνο όσα είναι ακριβώς μπροστά μας και δεν κάνουμε τον κόπο να ψάξουμε να δούμε τι κρύβεται παραπέρα. Ευτυχώς που οι επαναστάτες του 1821 είχαν άλλες αντιλήψεις και φτάσαμε στο σημείο να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Η ουσία όμως, δεν βρίσκεται στους ωραίους λόγους που εκφωνούνται μια τέτοια ημέρα, ούτε στα αφυπνιστικά λόγια. Το νόημα και το μυστικό κάθε μεγάλου έργου φωλιάζει στις αποφάσεις και τις πράξεις μας. Η επιλογή, σήμερα όπως και τότε, το 1821, είναι δική μας!

Σαν να ακούγεται ακόμη η φωνή του Κωστή Παλαμά να μας παρακινεί:

«Αυτό το λόγο θα σας πω δεν έχω άλλο κανένα. Μεθύστε από το αθάνατο κρασί του ‘21»!

Η ανεργία φέρνει στο φως την επαρχία

Άραγε είμαστε αρκετά γενναίοι ώστε να τολμήσουμε την επιστροφή στην επαρχία για εύρεση εργασίας και διασφάλιση ποιότητας ζωής χωρίς τα άγχη της πόλης για εμάς και τις οικογένειές μας;

Στις απαρχές του 21ου αιώνα όπου βιώνουμε τεράστιες ανακατατάξεις σε όλους τους τομείς της κοινωνίας μας, αντί να εξασφαλίσουμε ποιότητα στην ζωή μας, έρχονται ολοένα και περισσότερα προβλήματα στο προσκήνιο και καταπλακώνουν την προσωπική μας ιδιοσυγκρασία. Βασικό πρόβλημα που θα προσπαθήσουμε να θίξουμε εδώ και να δημιουργήσουμε απορίες και εξάρσεις για δόκιμο διάλογο είναι το πρόβλημα της ανεργίας σε σύγκριση με το φαινόμενο της αστυφιλίας.

Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων φαίνεται ότι η βεβαρημένη κατάσταση στην αγοράς εργασίας επιδεινώθηκε, με αποτέλεσμα να υποφέρουν από την ανεργία ιδιαίτερα οι νέοι. Εκτιμάται ότι οι ηλικίες μεταξύ 15 και 24 ετών που συμμετέχουν στο εργατικό δυναμικό, έχουν περισσότερο από τριπλάσια πιθανότητα να παραμείνουν άνεργοι, συγκριτικά με όσους πλησιάζουν τα πενήντα και αντιμετωπίζουν τη μισή πιθανότητα να παραμείνουν άνεργοι από κάποιον κοντά στα τριάντα, ενώ έχουν 25% λιγότερες πιθανότητες να παραμείνουν άνεργοι συγκριτικά με κάποιον που πλησιάζει τα εξήντα.

Επίσης, ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι οι νέοι στο τέλος της εκπαίδευσης τους, ενώ διαθέτουν αρκετά προσόντα, δυστυχώς αυτά δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της αγοράς εργασίας, και από την άλλη μεριά η αγορά εργασίας δεν καταφέρνει να τους παρέχει την εργασιακή εμπειρία που είναι σημαντική για την μελλοντική τους σταδιοδρομία.

Τα διαθέσιμα στοιχεία που σας προβάλλουμε δεν αποτυπώνουν με ακρίβεια το πραγματικό μέγεθος της ανεργίας, αφενός γιατί δεν συμπεριλαμβάνουν τη ‘’συγκαλυμμένη ανεργία’’ στον αγροτικό τομέα, αυτούς που εργάζονται με ελαστικές μορφές απασχόλησης, τους ανασφάλιστους, τους αλλοδαπούς εργάτες και αφετέρου δεν καταγράφουν τα φαινόμενα της υποαπασχόλησης, της εποχιακής ανεργίας, τους 150.000 περίπου νέους που εκπληρούν τη στρατιωτική τους θητεία και γενικά την απασχόληση στην παραοικονομία.

Ιδιαίτερα σοβαρότερο θα γίνει το πρόβλημα της ανεργίας των νέων, καθώς πολλές επιχειρήσεις δεν προσλαμβάνουν εργαζόμενους με πλήρη και σταθερή απασχόληση, σε συνδυασμό με τον περιορισμό των προσλήψεων στην Δημόσια Διοίκηση, δυσχεραίνοντας την πρόσβασή τους στην αγορά εργασίας, τη στιγμή που χιλιάδες απόφοιτοι Γυμνασίων, Λυκείων, ΑΕΙ και ΤΕΙ αναζητούν για πρώτη φορά μια θέση εργασίας.

Βλέποντας τα χρόνια να περνάνε με ταχείς ρυθμούς, συνειδητοποιούμε καθημερινά ότι η ζωή απαρτίζεται από στιγμές που μας δημιουργούν διαφορετικά συναισθήματα και είναι ουσιαστικά το αντίδοτο της επαναλαμβανόμενης ρουτίνας που περιβάλει ασφυκτικά τις μέρες μας.

Μετά από 2 χρόνια διαμονής στην περιφέρεια προβληματιζόμαστε για τον τρόπο που οι περισσότεροι αντιδρούμε στην αδιαφορία και την εγκατάλειψη που μας προσφέρει απλόχερα η κεντρική εξουσία. Βλέπουμε τους συνομηλίκους μας να εγκλωβίζονται σε ένα κατεστημένο τρόπο διαβίωσης γεμάτο από άγχη και ανασφάλειες. Δεν είναι ό,τι το καλύτερο η διακαής επιθυμία τους για φυγή στα αστικά κέντρα.

Δεν είναι δίκαιο να μην έχουμε όλοι οι Έλληνες και οι υπόλοιποι κάτοικοι αυτής της χώρας, την ίδια πρόσβαση και τις ίδιες ευκαιρίες στην ζωή. «Τυχεροί» κατά κάποιο τρόπο είναι όσοι επιστρέφουν στη επαρχία και βοηθούν με την εισροή τουρισμού τον τόπο τους, καθώς πέρα από οποιαδήποτε αρνητικά αποτελέσματα, έχουν προοδεύσει ποικιλοτρόπως εκμεταλλευόμενοι τα διάφορα σημαντικά οφέλη.

Βέβαια ακόμη και στην επαρχία δυστυχώς, ο ατομικισμός δεν απουσιάζει και είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει, ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους, αυτούς που ουσιαστικά πρέπει να επιδιώκουν και να αγωνίζονται για να καλυτερεύσει ο τρόπος διαβίωσης στα πατρογονικά τους εδάφη. Θλιβόμαστε βαθύτατα που εξαιτίας της μακροχρόνιας αδιαφορίας όλων και ιδιαίτερα των κυβερνήσεων, πολλές περιοχές στην επαρχία έχουν κακή ποιότητα ζωής. Κάποιοι δεν αγάπησαν αυτόν τον τόπο και τον παραμέλησαν, αυτή είναι η αλήθεια. Είμαστε τόσο κοντά στην πρωτεύουσα, μα συγχρόνως τόσο μακριά. Τι να το κάνουμε που γίνονται προσπάθειες για να εξαλειφθούν τα ράτζα στα νοσοκομεία της Αθήνας και χαίρονται κάποιοι!! Ας ασχοληθούν με το δάσος και όχι με το δέντρο, σκεπτόμενοι τις τριτοκοσμικές παροχές που προσφέρει ο τομέας της υγείας στην επαρχία και ίσως ντραπούν και αλλάξουν ριζικά τρόπο σκέψης. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και οι υπεύθυνοι της κατάστασης του τραγελαφικού δικτύου της χώρας.

H αστυφιλία είναι ένα παλιό πρόβλημα που σήμερα έχει οξυνθεί. Για τους «πρωτευουσιάνους» επαρχία σημαίνει φύση, καθαρός αέρας και παραλίες. Για μια μερίδα των «επαρχιωτών» όμως, επαρχία σημαίνει «καταδίκη». H ζωή στην επαρχία είναι, βέβαια, πιο ήρεμη, πιο υγιεινή, πιο ανθρώπινη,τα χωριά και η ύπαιθρος είναι η παράδοσή μας και ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτήν. Έχει, όμως, και πολλά προβλήματα, τα οποία αναγκάζουν τους ανθρώπους να την εγκαταλείπουν.

H επισφαλής οικονομική κατάσταση του αγρότη λόγω των καιρικών συνθηκών, της αστάθειας των τιμών, και της εκμετάλλευσης από μεσάζοντες. Οι ελλείψεις σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Η έλλειψη ψυχαγωγίας, ιδίως για τους νέους. Σπουδές (φροντιστήρια), που μόνο στις πόλεις μπορούν να γίνουν, παιδιά αναγκάζονται να διανύουν χιλιόμετρα με τα πόδια για το σχολείο. Ελλείψεις στη συγκοινωνία(κυρίως επικοινωνία με τον «έξω κόσμο» για τα νησιά μας), κακό οδικό δίκτυο. Απουσία βιομηχανικής ανάπτυξης. Ελάχιστες έως μηδαμινές ευκαιρίες ψυχαγωγίας. Προέλαση μεταναστών στις ακριτικές περιοχές, κίνδυνοι – ανασφάλεια φόβος για τη ζωή.

Η αστυφιλία είναι τροχοπέδη για την ανάπτυξη της χώρας. Προκαλεί ερήμωση της υπαίθρου ενώ τεράστιες εκτάσεις μένουν αναξιοποίητες. Oξύτατο πρόβλημα αντιμετωπίζουν κυρίως τα ακριτικά νησιά.
– Στο χωριό μόνο γέροντες.
– Aπογυμνώνεται η επαρχία από εργατικά χέρια.
– Mένουν ακαλλιέργητα τα κτήματα.
– Mείωση αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής.
– Oικονομικός μαρασμός.
– Tα σχολεία ερημώνουν.

Πρότασή μας (ίσως πολύ τολμηρή): Επιστροφή στην επαρχία για αντιμετώπιση της αστυφιλίας, εύρεση εργασίας, εκμετάλλευση γης, ανάπτυξη της τοπικής κοινωνίας, διασφάλιση ποιότητας ζωής, παράλληλα με :
– Άμεση ανακαίνιση νοσοκομείων. Πρωτοβουλίες από την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
– Tα MME να αναφέρονται στα ουσιαστικά προβλήματα της υπαίθρου.
– Εξεύρεση τρόπων για την εξυπηρέτηση των κατοίκων των χωριών και εκτός της έδρας του Δήμου, για να μη μετακινούνται.
– Για αποφυγή συγκεντρωτισμού, κάθε χωριό να «φιλοξενεί» κάποιες από τις δημοτικές υπηρεσίες.
– Nα γίνει ο Δήμος πολιτιστικό κέντρο που θα προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες με έργα υποδομής και ενισχύοντας την προσπάθεια των συλλόγων.
– Υποδομή για ψυχαγωγία, εκπαίδευση, τέχνες, αθλητισμό, βιβλιοθήκες και περισσότερα AEI και TEI, Κέντρα Υγείας, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
– Αναβάθμιση Γεωργίας, Κτηνοτροφίας, Αλιείας, Συγκοινωνίας. Άμεση και τολμηρή αναδιοργάνωση γεωργικών και κτηνοτροφικών μονάδων.
– Ενίσχυση κοινωνικής ασφάλισης.
– Συστηματική αποκέντρωση με τον καιρό.
– Επαρκής αστυνόμευση στις ακριτικές περιοχές.
– Κίνητρα και επιχορηγήσεις στους νέους να ασχοληθούν με τη γεωργία, αλιεία, κτηνοτροφία, άνοιγμα επιχειρήσεων για ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών τουρισμού (οικοτουρισμός, αγροτουρισμός), που ήδη αν κάποιος ψάξει δίνονται με τα διάφορα Κοινοτικά Προγράμματα Ενίσχυσης της νεανικής επιχειρηματικότητας (http://www.eommex.gr/.)

Τελικά, η ανεργία μπορεί να γίνει αφορμή!

Πηγές: Βουλή των εφήβων
Γενική Γραμματεία ΕΣΥΕ

Ανεμογεννήτριες στα Κύθηρα - "Άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου"

Ένα μεγάλο θέμα που μας προβληματίζει έντονα τους τελευταίους μήνες και θα μας απασχολήσει και στο μέλλον εδώ στα Κύθηρα είναι το ενεργειακό.

Όπως γνωρίζουμε, κύριες πηγές ενέργειας στην εποχή μας είναι ο λιγνίτης, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος από τα υδροηλεκτρικά φράγματα και σε πολλά κράτη η χρήση της ραδιενέργειας από πυρηνικούς αντιδραστήρες κλπ. χρησιμοποιούνται επιπλέον ως εναλλακτικές μορφές ενέργειας.

Τεράστιες ανάγκες προέκυψαν με την ανάπτυξη της βιομηχανίας, τη συγκοινωνία, το φωτισμό, τις επικοινωνίες και γενικά με το νέο τρόπο ζωής. Η οποιαδήποτε κατανάλωση ενέργειας έχει σαν αποτέλεσμα τη δυσμενή επίδραση στο περιβάλλον και επομένως και στο κλίμα του πλανήτη μας με την όξυνση του φαινόμενου του θερμοκηπίου. Τελευταία άρχισε να γίνεται στροφή μέσα από προγράμματα για την εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας σε διάφορες περιοχές της χώρας μας.

Είναι αλήθεια ότι η χρήση της αιολικής ενέργειας αποτρέπει την ενίσχυση του φαινόμενου του θερμοκηπίου λόγω του ότι δεν καταναλώνεται θερμική ενέργεια για την παραγωγή της, όπως αντίθετα συμβαίνει με την χρήση του λιγνίτη. Για αυτό το λόγο υποστηρίζεται και από οικολογικές οργανώσεις.

Βέβαια οι ανεμογεννήτριες μπορεί να προκαλέσουν τραυματισμούς ή θανατώσεις πουλιών, κυρίως αποδημητικών γιατί τα ενδημικά «συνηθίζουν» την παρουσία των μηχανών και τις αποφεύγουν. Υπάρχει ένας προβληματισμός για τον θόρυβο που παράγεται από τις λεπίδες του ηλεκτρικού κινητήρα (ρότορα) και για την αισθητική (οπτική) επίπτωση.

Το χρήμα είναι σε βάρος των αξιών, δυστυχώς. Γίνονται σωστές επιλογές; Θα μας ενδιέφερε να μάθουμε και τη δική σας άποψη πάνω στο θέμα ή ακόμη και να μοιραστείτε μαζί μας εμπειρίες σας από επισκέψεις σε αιολικά πάρκα ή από τη λειτουργία τους στις περιοχές σας.

Ακολουθεί συνέντευξη ενός μηχανικού περιβάλλοντος, κατοίκου των Κυθήρων. Η συνέντευξη μεταδόθηκε από τον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό Adelin 107.3 και σας παραθέτουμε συνοπτικά τα σημαντικότερα σημεία της.

Οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας, καθώς περνούν τα χρόνια, θα βρίσκουν όλο και περισσότερη εφαρμογή παγκοσμίως. Βέβαια σε κάθε περιοχή θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαίτερες συνθήκες που ισχύουν σε αυτήν. Με τις ανεμογεννήτριες μπορείς να παράγεις μεγαλύτερη ποσότητα ενέργειας απ’ ότι με τα φωτοβολταϊκά τόξα, τα οποία συσσωρεύουν ηλιακή ενέργεια και τη μετατρέπουν σε ηλεκτρική.

Το αν οι ανεμογεννήτριες προκαλούν προβλήματα υγείας στους ανθρώπους δεν έχει αποδειχτεί επιστημονικά.

Η λειτουργία της ανεμογεννήτριας είναι απλή. Μοιάζει με το δυναμό του ποδηλάτου. Η δύναμη του ανέμου περιστρέφει τον έλικα που βρίσκεται στο πάνω μέρος της και η ενέργεια που παίρνει συσσωρεύεται σε μια μεγάλη «μπαταρία». Σε κάθε αιολικό πάρκο υπάρχει ένας υποσταθμός (σπιτάκι στο οποίο βρίσκονται ειδικά μηχανήματα και ένας ελεγκτής), όπου συγκεντρώνεται η ενέργεια και από εκεί διοχετεύεται παραπέρα για οποιοδήποτε σκοπό επιθυμούμε. Μετατρέπεται έτσι η κινητική ενέργεια σε ηλεκτρική.

Σε κάποια αιολικά πάρκα υπάρχει ειδική πρόβλεψη για τις περιπτώσεις όπου επικρατεί νηνεμία. Όταν δηλαδή, η ένταση του ανέμου πέφτει χαμηλότερα από το όριο που απαιτείται για να κινηθεί ο έλικας, η προϋπάρχουσα συσσωρευμένη ενέργεια εξακολουθεί να τον κινεί.

Όσον αφορά το θέμα του θορύβου, οι σημερινές ανεμογεννήτριες έχουν χαμηλότερα επίπεδα ηχορύπανσης απ’ ότι οι πρώτες. Επιπλέον, μειονέκτημα μπορεί να θεωρηθεί η εμφάνιση, κάτι το οποίο είναι υποκειμενικό.

Προτού γίνει ένα αιολικό πάρκο χρειάζεται να δούμε ποιο είναι το μέγεθος αυτού του τεχνικού έργου, ώστε να προκύψει κάτι πραγματικά καλό. Εξήντα με ογδόντα ανεμογεννήτριες θεωρείται υπερβολικός αριθμός για ένα μικρό νησί όπως τα Κύθηρα. Παν μέτρον άριστον. Υπάρχουν και περιπτώσεις αιολικών πάρκων ανά την Ελλάδα, τα οποία φτιάχτηκαν και αφέθηκαν λόγω διακοπής των επιχορηγήσεων.

Διαφαίνεται επιπλέον ο προβληματισμός σχετικά με το μεταλλικό υλικό των ανεμογεννητριών. Χρειάζεται να λάβουμε υπόψη και τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, στην οποία θα εγκατασταθεί το αιολικό πάρκο.

Από τη στιγμή που δεν έχουμε ρύπανση του περιβάλλοντος στα Κύθηρα, οι ανεμογεννήτριες είναι μια καλή ευκαιρία για επιπλέον οικονομικούς πόρους στο νησί, ώστε να επέλθει ενίσχυση του βιοτικού επιπέδου και των γενικότερων παροχών (υγειονομική περίθαλψη, τεχνικά έργα, καλύτερη συγκοινωνία).