Τι είναι η ζωή;

...να μερικές απαντήσεις (περιμένουμε και τις δικές σας)

Η ζωή είναι μια λέξη με τρία γράμματα.
Η ζωή είναι ένα ταξίδι.
Η ζωή είναι δώρο.
Η ζωή είναι ωραία, αλλά τα έχει με άλλον.
Η ζωή είναι ο δρόμος για να φτάσεις στο Θεό.
Ζωή είναι να βλέπεις τη κάθε μέρα σα νεογέννητο μωρό.

Η ζωή είναι μια δοκιμασία.
Η ζωή είναι οι χαρές και οι λύπες.
Η ζωή είναι το να «ζεις» κάθε στιγμή.
Η ζωή είναι η αναπνοή.
H ζωή πρέπει να κάνει παρέα με τη χαρά. Και τα δύο αγνοούνται.

Η ζωή είναι η δασκάλα στη Καρβουνάδα.
Η ζωή είναι να ζείς.
Η ζωή είναι η οικογένεια (και μια καλή ερωμένη).

Η ζωή είναι ένα τίποτα.
Η ζωή είναι το μεσοδιάστημα μέχρι το θάνατο.
Η ζωή είναι να ξυπνάω το πρωί και να κοιμάμαι το βράδυ.

Ζωή δεν είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι πάλι. Ζωή είναι να 'σαι ξυπνητός όταν κοιμούνται οι άλλοι!!!!
Ζωή είναι να πεινάς και αντί για παξιμάδι να σου δίνουν cookies.

Η ζωή είναι μια ευκαιρία. Επωφεληθείτε.

Η ζωή είναι ομορφιά. Θαυμάστε την.

Η ζωή είναι ευδαιμονία. Δοκιμάστε την.

Η ζωή είναι όνειρο. Πραγματοποιήστε το.

Η ζωή είναι πρόκληση. Αντιμετωπίστε την.

Η ζωή είναι καθήκον. Εκπληρώστε το.

Η ζωή είναι παιχνίδι. Παίξτε το.

Η ζωή είναι ακριβή. Προσέξτε την.

Η ζωή είναι πλούτος. Διατηρήστε τον.

Η ζωή είναι αγάπη. Απολαύστε την.

Η ζωή είναι μυστήριο. Γνωρίστε το.

Η ζωή είναι υπόσχεση. Κρατήστε την.

Η ζωή είναι λύπη. Ξεπεράστε την.

Η ζωή είναι τραγούδι. Τραγουδήστε το.

Η ζωή είναι αγώνας. Δεχτείτε τον.

Η ζωή είναι τραγωδία. Κάντε κουράγιο.

Η ζωή είναι περιπέτεια. Τολμήστε.

Η ζωή είναι ζωή. Σώστε την!

Η ζωή είναι τύχη. Εκμεταλλευτείτε την.

Η ζωή είναι πολύ πολύτιμη. Μην την καταστρέφετε.[Μητέρα Τερέζα]

«Ζωή είναι το να γνωρίζεις τη φιλοσοφία της ζωής.» Τότε αρχίζεις να ζείς.

ΖΩ

Στίχοι: Κώστας Τουρνάς

Μουσική: Κώστας Τουρνάς

Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Δάντης

Με τα μάτια μου ανοιχτά

με καρδιά που λαχταρά

την ζωή μου όλη ξόδεψα να βρω

Ότι ψάχνει μια ψυχή

με μια άλλη λογική

μια εικόνα μέσα κι έξω μαγική

Ζω και ότι μου δοθεί είναι δώρο

Ζω για να στο χρωστάω

Ζω όσο ζεις στον ίδιο χώρο

Ζω για να σ' αγαπάω

Φως για να φανείς

στην καρδιά μου μπήκε φως

και δεν ξέρω αν ονειρεύτηκα και πως

Πήρε χρώμα η διαδρομή

και είδα μέσα απ' τα χτιστά

κι ευχαρίστησα του κόσμου τα χρηστά

Ζω και η ζωή μου μοιάζει δώρο

Ζω για να στο χρωστάω

Ζω όσο ζεις στον ίδιο χώρο

Ζω για να σ' αγαπάω

Ζω και ότι μου δοθεί είναι δώρο

Ζω για να στο χρωστάω

Ζω όσο υπάρχεις μες το χώρο

Ζω θεέ μου σ' αγαπάω

Αγάπη είναι

Α' βραβείο τραγουδιού στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης 2007


Στίχοι: Κόμης Χ
Μουσική: Diveno
Πρώτη εκτέλεση: Κόμης Χ & Βασιλική Αλεξίου ( Ντουέτο )

Αγάπη είναι φίλε…

Αγάπη είναι να κλαις να γελάς
Αγάπη είναι φίλε μου αγάπη να σκορπάς
Και όποτε μπορείς τους άλλους να βοηθάς
Και όσους σε βοήθησαν ποτέ να μην ξεχνάς
Αγάπη είναι…
Τα φαγητά της γιαγιάς
Κι αυτή η γεύση χωριού που παντού θα κουβαλάς
Αγάπη είναι…
Μια θεϊκή βραδιά
Κι εννιά μήνες μετά ένα μικρό να το γεμίζεις φιλιά
Αγάπη είναι η ίδια η ζωή θα το καταλάβει μόνο αυτός που θα τη σεβαστεί
Αγάπη νιώθει κάποιος που μπορεί και συγχωρεί
Κάποιον που τον πλήγωσε να μην τον τιμωρεί
Η αγάπη είναι αλήθεια κι η αλήθεια είναι ανάγκη
Δεν είναι μια παραίσθηση δεν παίρνεται σε χάπι
Μην τα παρατάς ρε, πίστεψε σε κάτι
Παντού αυτή υπάρχει από μόνη της θα ‘ρθει η αγάπη είναι:

Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Αγάπη είναι…
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός
Αγάπη είναι Θεός

Αγάπη είναι μια ηλιόλουστη μέρα, ευτυχία στον αέρα
Είναι τα μάτια μου που σε κοιτάνε μαγεμένα να θέλω να γίνω καλύτερος μόνο για σένα
Αγάπη είναι το να δίνουμε αίμα γιατί στην τελική μπορεί να χρειαστεί σε σένα
Σε κάποιον δικό σου ή ακόμη σε μένα
Αγάπη είναι ρε μπορεί να τύχει στον καθένα
Είναι το χάδι και τα άγγιγμα της μαμάς μόνο αυτή θα σ’αγαπάει ό,τι κάνεις, κι όπου πας
Είναι οι συμβουλές το κήρυγμα του μπαμπά τίμημα μικρό να ξεχωρίζεις λάθος απ’τα σωστά
Είναι καρδιά μου για άλλους να ‘μαι δειλός
Αλλά στα μάτια σου να ‘μαι σαν ήρωας ο πιο δυνατός
Αγάπη είναι να είμαι πάντα σωστός και πιστός
Όποιος και να είναι ο πειρασμός

Αγάπη είναι…

Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Αγάπη είναι
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός
Αγάπη είναι Θεός

Αγάπη είναι ένα τραγούδι σαν κι αυτό να εννοώ ότι λέω και όσα λέω ν’αγαπώ
Αγάπη είναι να κάνεις το πιο απλό κι αυτό να χαρίσει χαμόγελο στον διπλανό
Γιατί είναι αρκετό σαν μια προσευχή πριν κοιμηθώ δεν χρειάζομαι ένα θαύμα για να πειστώ για κάτι ανώτερο
Αγάπη είναι να πιστεύω κι εγώ πως το αύριο θα ναι λίγο καλύτερο, πιο όμορφο
Αγάπη είναι το συγνώμη να εννοείς κι όχι επειδή δεν μπορείς με τύψεις να ζεις
Είναι να βρίσκεις λόγους να ζεις παρά τους χίλιους πόνους που πρέπει τώρα να υποστείς
Είναι ένα βράδυ με φίλους και κρασί βγάλε ό,τι έχεις στην ψυχή έχουμε ως το πρωί
Αγάπη είναι κάθε νέα αρχή αν αγαπάς δεν σταματάς να ζητάς ό,τι γεμίζει τη ζωή

Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός
Αγάπη είναι…
Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Αγάπη είναι…
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός

«…να’σαι εσύ ο ποταμός κι εσύ να΄σαι το φράγμα»

Στίχοι: Πέτρος Μίσκος,

Μουσική: Πέτρος Παρασκευάς,

Πρώτη εκτέλεση: De Facto

Βαρύς χειμώνας έρχεται

μακρύς καιρός κοντεύει

και η ψυχή παρακαλά

το σώμα να νηστεύει

Νύχτα μεγάλη νύχτωσε,

σκοτάδι της αβύσσου

γυρεύει φάρο η καρδιά

το φως του Παραδείσου

Λίγο πριν τη θύελλα

ο άνεμος κοπάζει

μα αν βγει η ψυχή στη θάλασσα

το κύμα την αρπάζει

Τη σέρνει, την τραβολογά

τη ρίχνει μες στα βάθη

κι είναι Θεέ τόσο βαριά

τόσα πολλά τα πάθη

Νύχτωσε νύχτα σκοτεινή

βαρύς είν' ο χειμώνας

μα δένω κόμπους στο σχοινί

και η ευχή κανόνας

Λίγο πριν τη θύελλα

πριν σπάσει η τρικυμία

κάνω ευχή: σώμα ψυχή

να κάνουν συμμαχία

Δεν είναι πράγμα εύκολο

δεν είναι λίγο πράγμα

να' σαι εσύ ο ποταμός

κι εσύ να' σαι το φράγμα

Βαρύς χειμώνας έρχεται

μακρύς καιρός κοντεύει

και η ψυχή να εύχεται

το σώμα να παλεύει

Αναρωτιέσαι μερικές φορές πώς είναι δυνατόν κάποιοι στίχοι να κρύβουν τόσο μεγάλο νόημα σε τόσες λίγες λέξεις. Αφορμή για αυτή τη σκέψη στάθηκε ένα τραγούδι που ναι μεν το γνωρίσαμε αρκετό καιρό πριν, εν τούτοις όμως, συνεχίζει να μας εμπνέει και να μας προβληματίζει. Ο λόγος για το «Μακρύς καιρός κοντεύει» των De Facto.

Πόλεμοι, πείνα, εξαθλίωση, μόλυνση του περιβάλλοντος, αποξένωση, εκμετάλλευση και μοναξιά. Σημεία των καιρών. Ζοφερές εικόνες σαν το κρύο του βαρύ χειμώνα. Ένα κρύο που αρχίζει να περιβάλλει και τις καρδιές μας, αν και αυτές έχουν φτιαχτεί μόνο για θερμά αισθήματα.

Παρόλο που ο χειμώνας είναι δριμύς, έρχεται μια υπόσχεση: «Μακρύς καιρός κοντεύει». Αιώνιος καιρός θα λέγαμε. Μια αιωνιότητα γεμάτη από αντίθετες έννοιες από αυτές που περιγράψαμε παραπάνω. Για όσους το επιλέξουν.

Είναι τρομακτικό να ξέρεις ότι δεν υπάρχει τέλος. Ειδικά αν η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι, μόνο ευχάριστη δεν είναι. Γι’ αυτό «η ψυχή παρακαλά το σώμα να νηστεύει», να μαθαίνει στα λίγα για να κερδίσει τα περισσότερα. Να συνηθίσει στην έννοια της αποκοπής του θελήματός της, όταν αυτό δεν έχει τη σφραγίδα του Δημιουργού, αλλά είναι γεμάτο προσμείξεις.

Η μέρα αποχαιρετά. «Νύχτα μεγάλη νύχτωσε, σκοτάδι της αβύσσου». Γιατί να είναι κακό το βράδυ; Το σημαντικότερο πλεονέκτημά του είναι ότι δεν σε βλέπουν. Κρύβεσαι πίσω από τη μάσκα που έχεις καταφέρει να πλασάρεις στους γύρω σου και συνεχίζεις αμέριμνος και βολεμένος. Πού καιρός για αποκαλύψεις και αλλαγές; Και τι τις χρειάζεται κανείς αυτές, τη στιγμή που περνά καλύτερα στο ημίφως; Αν δημιουργηθεί η ανάγκη για φως, υπάρχει η δυνατότητα του τεχνητού. Και όλα φτιάχνονται.

Μα, μια ακτίνα, ένα αλλιώτικο φως που τρεμοπαίζει και αχνοφαίνεται ανά διαστήματα, σα να προέρχεται από ένα φάρο, θυμίζει εποχές που οι ακτίνες του Ήλιου έκαναν τα πάντα να μοιάζουν τόσο αληθινά και φυσικά! Τι όμορφη αίσθηση! Ξεχασμένη! Το μειδίαμα των ανθρώπων ήταν τρανταχτό γέλιο και στα μάτια τους ήταν ζωγραφισμένη η σοφία. Όχι εκείνη που αποκτιέται με την ανάγνωση τόμων βιβλίων και την απόκτηση μεταπτυχιακών τίτλων, αλλά η μία και μοναδική Σοφία που αποκτιέται μέσα από την αλληλεπίδραση των ανθρώπων και την διάθεση να κοπιάσουν για να εισπράξουν… τη χαρά ότι κόπιασαν. Και το αποτέλεσμα έρχεται μόνο του.

Τελικά, τι γυρεύει η καρδιά μέσα στο σκοτάδι; Από τη μια μεριά να αντικρίζει έρεβος και από την άλλη την πρό(σ)κληση να δώσει τέλος στην τύφλωση. Μαγνητισμένη από την ευκαιρία που της δίνεται, και με τη γνώση του παρελθόντος να τη συνοδεύει, «γυρεύει φάρο η καρδιά το Φως του Παραδείσου» που τόσο άδοξα έχασε.

Η συνειδητοποίηση του κενού της ψυχής μας είναι το πρώτο βήμα. «Ο άνεμος» που μας είχε αναστατώσει πρωτύτερα, «κοπάζει». Νιώθουμε πιο γαλήνιοι και έτοιμοι να ριχτούμε στον αγώνα. Βλέπουμε πιο καθαρά. Κάτι μας ταρακούνησε. Ένας λόγος, μια εικόνα, μια συμπεριφορά, ένα χάδι. Τώρα φαντάζει πιο όμορφη η ζωή, πιο σταθερή. Όλα αυτά όμως, «λίγο πριν τη θύελλα». Μια στιγμή πριν αισθανθούμε τόσο σίγουροι και έτοιμοι να αφήσουμε την ψυχή μας να περπατήσει στα παλιά λημέρια. Να βιώσει και να αισθανθεί ξανά πράγματα που την είχαν συνεπάρει, με την ελπίδα να τα δει από μια άλλη σκοπιά, πιο δυναμική.

«Μ’ αν βγει η ψυχή στη θάλασσα, το κύμα την αρπάζει». Περιμένει στη γωνία εκείνος που προδώθηκε από την απόφασή μας για επαναπροσδιορισμό μας. Θέλει να μας ξανακερδίσει. Κι αυτή την έρμη την ψυχή «τη σέρνει, την τραβολογά, τη ρίχνει μες στα βάθη». Και πώς αυτή να κρατηθεί στην επιφάνεια; «Είναι Θεέ τόσο βαριά, τόσα πολλά τα πάθη»!

Η απόφαση όμως πάρθηκε. Τα βήματα πηγαίνουν από μόνα τους. Η βαριά πόρτα ανοίγει και μια γνώριμη μορφή περιμένει και αγωνιά. «Αν η κατάρα φέρει ευχή, γεννάει ευλογία»[1]. Το θολό ποτάμι ξεχύνεται, τα μάτια χαμηλώνουν και το σκυφτό σώμα δηλώνει την επιθυμία για μια νέα αρχή. Οτιδήποτε περιττό, έφυγε. Χάθηκε. Τώρα άναψε η φλόγα για «να μη φοβάται η ψυχή σκοτάδι, τρικυμία».

Στην έξοδο όμως, το μαύρο χρώμα και το κρύο κυριαρχούν. «Νύχτωσε νύχτα σκοτεινή, βαρύς είν’ ο χειμώνας». Ο άνεμος χτυπά τα παραθυρόφυλλα. το χιόνι φωλιάζει στον κήπο, η βροχή γλύφει την εξώπορτα «μα, δένω κόμπους στο σχοινί και η ευχή κανόνας»[2]. Κάτι έχει αλλάξει σε σχέση με την προηγούμενη βαρυχειμωνιά. Σαν να στοιβάχτηκαν πολύτιμα εφόδια που ήρθε ο καιρός τους για να χρησιμοποιηθούν. Εφόδια που δεν σκουριάζουν, δεν παλιώνουν και δεν εξαντλούνται[3].

Κι η θύελλα είναι πάλι έτοιμη να ξεσπάσει, μα δεν θα βρει ένα θύμα σε εμφύλιο πόλεμο με τον ίδιο του τον εαυτό. «Κάνω ευχή σώμα ψυχή να κάνουν συμμαχία»[4]. Θέλω και τα δύο να είναι πρόθυμα. Να διώξουν όποια ασθένεια τα βασανίζει και να ριχτούν στη μάχη. Κι ας είναι πιο γλυκιά η λιποταξία. Κι ας υπόσχεται περισσότερα, φαινομενικά.

Οι Σειρήνες ζωντανεύουν και αρχίζουν το γλυκό τους τραγούδι. Η ψυχή δένεται στο κατάρτι. Σφαλίζει αυτιά και μάτια. Κλείνει τις διεξόδους. Γίνεται φράγμα που φράζει την ίδια της την επιθυμία. Πράγμα απαιτητικό και κόντρα στο ρεύμα[5]. «Δεν είναι πράγμα εύκολο, δεν είναι λίγο πράγμα να΄ σαι εσύ ο ποταμός κι εσύ να’ σαι το φράγμα». Μα, χρειάζεται! Για να νικήσεις τον «βαρύ χειμώνα» που «έρχεται» και να κερδίσεις το «μακρύ καιρό» που «κοντεύει»[6].

Μακάρι να δομούμε συνεχώς με τέτοιο τρόπο την ψυχή μας, ώστε να επιζητά «να εύχεται το σώμα να παλεύει» και να είμαστε άξιοι μέσα στην αναξιότητά μας να βιώνουμε το «μακρύ καιρό» ακόμη και μέσα σε «βαρύ χειμώνα»[7].

___________________
[1] «Η γαρ κατά Θεόν λύπη μετάνοιαν εις σωτηρίαν αμεταμέλητον κατεργάζεται, η δε του κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται» (Β’ Κορ. ζ’, 10)
[2] «Πας γαρ ος επικαλέσηται το όνομα Κυρίου σωθήσεται» (Ρωμ. ι’, 13)
[3] «Τα γαρ όπλα της στρατείας ημών ού σαρκικά, αλλά δυνατά τω Θεώ προς καθαίρεσιν οχυρωμάτων λογισμούς καθαιρούντες και παν ύψωμα επαιρόμενον κατά της γνώσεως του Θεού, και αιχμαλωτίζοντες παν νόημα εις την υπακοήν του Χριστού» (Β’ Κορ. ι’, 4-5)
[4] «η γαρ σαρξ επιθυμεί κατά του πνεύματος, το δε πνεύμα κατά της σαρκός. Ταύτα δε αντίκειται αλλήλοις, ίνα μη α αν θέλητε ταύτα ποιήτε.» (Γαλ. ε’, 17)
[5] «Η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» (Β’ Κορ. ιβ’, 9)
[6] «το δε καλόν ποιούντες μη εκκάκωμεν. Καιρώ γαρ ιδίω θερίσομεν μη εκλυόμενοι» (Γαλ. στ’, 9)
[7] «ο Θεός… ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ό δύνασθε αλλά ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν του δύνασθαι υμάς υπενεγκείν» (Α’ Κορ. ι’, 13)

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα

Στίχοι: Φίλιππος Πλιάτσικας

Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας

Πρώτη εκτέλεση: Φίλιππος Πλιάτσικας

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,

τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,

χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,

μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.

Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,

που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,

κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,

τότε μου 'χε φανεί τόσο αστείο.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Στο Πάλος νύχτα τ' όνομά της αφήνει,

γραμμένο κάπου στου Κολόμβου την πρύμνη,

τότε που οι Ισπανοί ξεκινούσαν,

και για μια άγνωστη μοίρα μεθούσαν.

Βρέθηκε κάποια στιγμή στη Γαλλία,

πρώτη του Μάη σε μια άδεια πλατεία,

σε λίγο οι φοιτητές θα ξεσπούσαν,

και μια αλλιώτικη ζωή θα ζητούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Is it a sign of the times?

Is man an intelligent beast trained to commit legitimate crimes?

I go through history's pages and see how profit was guirding empires to slay places.

Years of fire, strife and sorrow while the so-called benefactors were snatching lands.

From the crusaders to the conquistodores,

disrespectful conquerors treating natives like whores.

Today I hear Lebanese babies cry, i see imperialistic minds crossing the line.

Smart bombs, stolen moments

they chew other countries riches as if they were rodents.

Μankind is in an open war with nature we intervene without respecting the structure.

People! They're cutting down Amazons trees and mother earth still counts her casualties.

If I could change something in the world

I would turn the sea blue again and feed the poor.

Σήμερα έχει στα χέρια ένα αγόρι,

πάλι ξεκίνησαν οι Σταυροφόροι,

μα ποιος ακούει και ποιος ενδιαφέρεται,

για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Everybody Hurts

(Berry/Buck/Mills/Stipe)

When the day is long and the night, the night is yours alone,
When you're sure you've had enough of this life, well hang on
Don't let yourself go, 'cause everybody cries and everybody hurts sometimes

Sometimes everything is wrong. Now it's time to sing along
When your day is night alone, (hold on, hold on)
If you feel like letting go, (hold on)
When you think you've had too much of this life, well hang on

'Cause everybody hurts. Take comfort in your friends
Everybody hurts. Don't throw your hand. Oh, no. Don't throw your hand
If you feel like you're alone, no, no, no, you are not alone

If you're on your own in this life, the days and nights are long,
When you think you've had too much of this life to hang on

Well, everybody hurts sometimes,
Everybody cries. And everybody hurts sometimes
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on
Hold on, hold on, hold on, hold on, hold on, hold on
Everybody hurts. You are not alone