Τι είναι η ζωή;

...να μερικές απαντήσεις (περιμένουμε και τις δικές σας)

Η ζωή είναι μια λέξη με τρία γράμματα.
Η ζωή είναι ένα ταξίδι.
Η ζωή είναι δώρο.
Η ζωή είναι ωραία, αλλά τα έχει με άλλον.
Η ζωή είναι ο δρόμος για να φτάσεις στο Θεό.
Ζωή είναι να βλέπεις τη κάθε μέρα σα νεογέννητο μωρό.

Η ζωή είναι μια δοκιμασία.
Η ζωή είναι οι χαρές και οι λύπες.
Η ζωή είναι το να «ζεις» κάθε στιγμή.
Η ζωή είναι η αναπνοή.
H ζωή πρέπει να κάνει παρέα με τη χαρά. Και τα δύο αγνοούνται.

Η ζωή είναι η δασκάλα στη Καρβουνάδα.
Η ζωή είναι να ζείς.
Η ζωή είναι η οικογένεια (και μια καλή ερωμένη).

Η ζωή είναι ένα τίποτα.
Η ζωή είναι το μεσοδιάστημα μέχρι το θάνατο.
Η ζωή είναι να ξυπνάω το πρωί και να κοιμάμαι το βράδυ.

Ζωή δεν είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι πάλι. Ζωή είναι να 'σαι ξυπνητός όταν κοιμούνται οι άλλοι!!!!
Ζωή είναι να πεινάς και αντί για παξιμάδι να σου δίνουν cookies.

Η ζωή είναι μια ευκαιρία. Επωφεληθείτε.

Η ζωή είναι ομορφιά. Θαυμάστε την.

Η ζωή είναι ευδαιμονία. Δοκιμάστε την.

Η ζωή είναι όνειρο. Πραγματοποιήστε το.

Η ζωή είναι πρόκληση. Αντιμετωπίστε την.

Η ζωή είναι καθήκον. Εκπληρώστε το.

Η ζωή είναι παιχνίδι. Παίξτε το.

Η ζωή είναι ακριβή. Προσέξτε την.

Η ζωή είναι πλούτος. Διατηρήστε τον.

Η ζωή είναι αγάπη. Απολαύστε την.

Η ζωή είναι μυστήριο. Γνωρίστε το.

Η ζωή είναι υπόσχεση. Κρατήστε την.

Η ζωή είναι λύπη. Ξεπεράστε την.

Η ζωή είναι τραγούδι. Τραγουδήστε το.

Η ζωή είναι αγώνας. Δεχτείτε τον.

Η ζωή είναι τραγωδία. Κάντε κουράγιο.

Η ζωή είναι περιπέτεια. Τολμήστε.

Η ζωή είναι ζωή. Σώστε την!

Η ζωή είναι τύχη. Εκμεταλλευτείτε την.

Η ζωή είναι πολύ πολύτιμη. Μην την καταστρέφετε.[Μητέρα Τερέζα]

«Ζωή είναι το να γνωρίζεις τη φιλοσοφία της ζωής.» Τότε αρχίζεις να ζείς.

ΖΩ

Στίχοι: Κώστας Τουρνάς

Μουσική: Κώστας Τουρνάς

Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Δάντης

Με τα μάτια μου ανοιχτά

με καρδιά που λαχταρά

την ζωή μου όλη ξόδεψα να βρω

Ότι ψάχνει μια ψυχή

με μια άλλη λογική

μια εικόνα μέσα κι έξω μαγική

Ζω και ότι μου δοθεί είναι δώρο

Ζω για να στο χρωστάω

Ζω όσο ζεις στον ίδιο χώρο

Ζω για να σ' αγαπάω

Φως για να φανείς

στην καρδιά μου μπήκε φως

και δεν ξέρω αν ονειρεύτηκα και πως

Πήρε χρώμα η διαδρομή

και είδα μέσα απ' τα χτιστά

κι ευχαρίστησα του κόσμου τα χρηστά

Ζω και η ζωή μου μοιάζει δώρο

Ζω για να στο χρωστάω

Ζω όσο ζεις στον ίδιο χώρο

Ζω για να σ' αγαπάω

Ζω και ότι μου δοθεί είναι δώρο

Ζω για να στο χρωστάω

Ζω όσο υπάρχεις μες το χώρο

Ζω θεέ μου σ' αγαπάω

Γιατί νηστεύω;

Προέλευση της λέξης:

• Η λέξη νηστεία είναι σύνθετη και προέρχεται από το αρνητικό μόριο νη και το ρήμα εσθίω, που είναι άλλος τύπος του έσθω και του έδω και που σημαίνει τρώγω.
• Νήστις σημαίνει αυτός που δεν εσθίει, δεν τρώει
• Από την λέξη αυτή προήλθε το ρήμα νηστεύω και το ουσιαστικό νηστεία που αρχικά σήμαινε την πλήρη αποχή από τροφές και ποτά
• Αργότερα, με την προοδευτική διαμόρφωση του θεσμού της νηστείας, νηστεία δεν σήμαινε μόνο την πλήρη αποχή από υγρές και στέρεες τροφές αλλά και την μερική αποχή (την αποχή από ορισμένες τροφές και λήψη άλλων συγκεκριμένων )

Διάκριση των τροφών σε νηστήσιμες και αρτύσιμες*

Νηστήσιμες τροφές = Ψωμί , Λαχανικά, Ξηροί καρποί κ.α.
Αρτύσιμες τροφές = Φαγητά που μαγειρεύουμε με τη χρήση ελαίου ή βουτήρου και διαφόρων καρυκευμάτων, το κρέας, το γάλα κ.α.

• *Αρτύω σημαίνει καρυκεύω, μαγειρεύω φαγητό χρησιμοποιώντας καρυκεύματα
• Άρτυση είναι το μαγείρεμα ή ετοιμασία του φαγητού χρησ/ντας καρυκεύματα
• Άρτύματα είναι τα διάφορα καρυκεύματα
• Ξηροφαγία
• Λήψη αμαγείρευτων τροφών και εξισώνεται περίπου με την εξελιγμένη πλέον σημασία της νηστείας

Στη νηστεία βέβαια της εκκλησίας μας εντάσσεται και η λέξη:

Εγκράτεια
• Το αγώνισμα της νηστείας,ο πνευματικός αγώνας που διεξάγει ο χριστιανός

Η νηστεία στα χρόνια τα της Π.Διαθήκης

«Και ενετείλατο ο Κύριος ο Θεός τω Αδάμ λέγων από παντός ξύλου του εν τω παραδείσω βρώσει φαγή,από δε του ξύλου του γιγνώσκειν καλόν και πονηρόν ού φάγεσθε απ` αυτού. Η δ' αν ημέρα φάγητε απ` αυτού ,θανάτω αποθανείσθε»
• Πολλοί από τους Πατέρες της Εκκλησίας και ιδιαίτερα ο Μέγας Βασίλειος- υποστηρίζουν ότι η νηστεία νομοθετήθηκε στον ίδιο τον παράδεισο με την απαγορευτική εντολή που έδωσε στους πρωτόπλαστους ο Θεός να μη φάνε «από του ξύλου του γιγνώσκειν καλόν και πονηρόν»
• «Γι’ αυτό και από την αρχή ,δημιουργώντας ο Θεός τον άνθρωπο, αμέσως τον έφερε και τον παρέδωσε στα χέρια της νηστείας και σαν φιλόστοργη μητέρα και άριστο δάσκαλο της εμπιστεύθηκε τη σωτηρία του.
• Αν η νηστεία ήταν απαραίτητη στον παράδεισο είναι πολύ περισσότερο αναγκαία έξω από τον παράδεισο. Αν ήταν χρήσιμο το φάρμακο πρίν τον τραυματισμό είναι πολύ περισσότερο χρήσιμο μετά τον τραυματισμό»
ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Τακτές, έκτακτες, ιδιωτικές νηστείες στην Π.Διαθήκη

Τακτές
» Εορτή του εξιλεασμού
» Συντριβή των δυο λίθινων πλακών του νόμου από τον Μωυσή
» Άλωση Ιεροσολύμων από τους Βαβυλωνίους
» Πυρπόλυση του ναού του Σολομώντος και άλλες εις ανάμνηση διαφόρων γεγονότων ή συμφορών
Έκτακτες
» Σφαγή πολλών χιλιάδων Ισραηλιτών από τους γιούς του Βενιαμήν
» Αδόκητος θάνατος βασιλιά Σαούλ
Ιδιωτικές
» Νήστεψε ο προφήτης Μωυσής 40 ημέρες και 40 νύχτες στο όρος Σινά όταν επρόκειτο να λάβει από το Θεό τις δέκα εντολές

Ο Ιησούς Χριστός και η νηστεία

Δύο είναι τα ουσιώδη στοιχεία που διασώζουν τα Ιερά Ευαγγέλια και τα οποία προσδιορίζουν τη στάση του Χριστού στο Θεσμό της νηστείας
» Το προσωπικό Του παράδειγμα
» Η διδασκαλεία του επί του Όρους ομιλία

Το προσωπικό Του παράδειγμα
Όταν ο Κύριος έμελλε να εξέλθει στο δημόσιο έργο Του οδηγήθηκε υπό του Αγίου Πνεύματος στην έρημο «και νηστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα ύστερον επείνασε»
Με την τεσσαρακονθήμερη νηστεία –κατά την οποία όπως γράφει ο ιερός Λουκάς «ούκ έφαγε ουδέν εν ταις ημέραις ταύτες» και με την προσευχή προετοιμάστηκε για τη δημόσια δράση Του.
Με τον τρόπο αυτό όχι απλώς επικύρωσε το νόμο της νηστείας ,αλλά μας κληροδότησε και το προσωπικό Του παράδειγμα να το ακολουθούμε!

Η διδασκαλεία Του
• Στην επί του Όρους ομιλία Του καθορίζει ποια είναι η αληθινή και ευάρεστη ενώπιον του Θεού νηστεία
» «Όταν νηστεύετε μη γίνεστε σκυθρωποί , όπως οι υποκριτές , που παραμορφώνουν τα πρόσωπά τους για να δείξουν στους ανθρώπους ότι νηστεύουν.Σας διαβεβαιώνω πως έτσι έχουν κιόλας λάβει την ανταμοιβή τους.Εσύ αντίθετα όταν νηστεύεις περιποιήσου τα μαλλιά σου και νίψε το πρόσωπό σου για να μην φανεί στους ανθρώπους η νηστεία σου αλλά στον Πατέρα σου που βλέπει τις κρυφές σου πράξεις.Και ο Πατέρας σου θα σου το ανταποδώσει φανερά»
• Η νηστεία κατά την εποχή του Κυρίου είχε εκπέσει σε ένα τύπο χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο και αξία
• Οι Φαρισαίοι λόγου χάριν νήστευαν τυπολατρικά για επίδειξη!

Ποιο το νόημα της νηστείας?

Πρωταρχική επιδίωξη της νηστείας είναι η κάθαρση του πιστού , της ψυχής και του σώματός του.
Διφυής χαρακτήρας της νηστείας
» «αποχή βρωμάτων» αλλά και
» «αλλοτρίωσης των κακών»

Σωματική νηστεία
Μερική ή πλήρη αποχή από τροφές και ποτά
» Με την αποφυγή αυτή αποβλέπουμε στην ταπείνωση της σάρκας , στην περιστολή των ορμών και στην περικοπή των σαρκικών παθών «νέκρωση και σταύρωση του σαρκικού φρονήματος και των εμπαθών επιθυμιών»
» Η αποχή βρωμάτων δεν σημαίνει περιφρόνηση προς τις τροφές από τις οποίες απέχουμε αλλά ασκητική προσπάθεια να ελευθερωθούμε από την ενήδονη λήψη τους δηλ την τρυφή και την απόλαυση που οι Πατέρες θεωρούν αρχή πάσας αμαρτίας.(παράδειγμα φαγητού για απόλαυση και επιβίωση)
» Η χριστιανική νηστεία δεν είναι σωματοκτόνος αλλά παθοκτόνος!

Πνευματική νηστεία
• «Αλλοτρίωση των κακών» σημαίνει αποχή από το κακό δηλ την αμαρτία με όλες τις εκφράσεις τις (αμαρτωλές πράξεις,κακοί λόγοι,εμπαθείς επιθυμίες,αισχροί λογισμοί)
• «Νήστευε δε μη μόνον από άρτου και οίνου και κρεών και άλλων τινών βρωμάτων ή πομάτων αλλά πολύ πλέον από των λογισμών….»
ΝΕΙΛΟΣ ΑΓΚΥΡΑΣ

Τελικώς βέβαια θέτεται το ερώτημα:
Τι νόημα έχει αν νηστεύουμε από κρέας αλλά με τα λόγια μας "τρώμε τις σάρκες" του αδερφού μας?

Δικτατορία - Πολυτεχνείο - Κύπρος

Συμπληρώνονται εφέτος 34 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Το Πολυτεχνείο θεωρείται σήμερα ως η απαρχή της μεταπολιτεύσεως και μία ολόκληρη μυθολογία συνοδεύει κάθε ιστορική και πολιτική αναφορά σε αυτό.

Όπως έχει χιλιοειπωθεί σε πολλά άρθρα, κανάλια, βιβλία, περιοδικά…, στις 21 Απριλίου του 1967 και ενώ είχαν προκηρυχθεί εκλογές για τις 28 Μαϊου, αξιωματικοί του στρατού, υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου, και συμμετοχή του ταξίαρχου Στυλιανού Παττακού και του συνταγματάρχη Νικόλαου Μακαρέζου κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα.

Έχοντας εξασφαλίσει περίπου 100 τεθωρακισμένα στην περιοχή της πρωτεύουσας, οι πραξικοπηματίες κινήθηκαν τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου και κατέλαβαν αρχικά το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Στη συνέχεια έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο έκτακτης ανάγκης του ΝΑΤΟ με κωδικό Σχέδιο Προμηθεύς, με αποτέλεσμα να κινητοποιηθούν όλες οι στρατιωτικές μονάδες της Αττικής. Το συγκεκριμένο σχέδιο προορίζονταν για την αναγκαστική ανάληψη εξουσίας από το στρατό με σκοπό την εξουδετέρωση κομμουνιστικής εξέγερσης, σε περίπτωση που εισέβαλλαν στην Ελλάδα δυνάμεις του Σοβιετικού Στρατού…

Ακολουθούν πολλές εξεγέρσεις από τον ελληνικό λαό, μέσα από σωματεία, συνεταιρισμούς, μέσα από τα πανεπιστήμια και τους φοιτητές, τους νέους, οι οποίοι δεν αντέχουν την καταπίεση και θέλουν να κάνουν αγώνες για την ελευθερία, την αξιοκρατία, την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Το (πολυτραγουδισμένο) Πολυτεχνείο λοιπόν, δεν «έριξε την χούντα», αλλά τον Παπαδόπουλο και την δρομολογημένη προσπάθεια εκδημοκρατισμού της χώρας, με την αναρρίχηση του Σπύρου Μαρκεζίνη ως πρωθυπουργού και την προκήρυξη εκλογών. Το αν αυτός ο εκδημοκρατισμός θα ήταν πραγματικός ή οι στρατιωτικοί θα έλεγχαν την εξουσία όπως έγινε στην Τουρκία, δεν θα το μάθουμε ποτέ...

Την δικτατορία την έριξε η προδοσία της Κύπρου. Προδοσία που ξεκίνησε με την πρωτοφανή ανικανότητα των στρατιωτικών στον Αττίλα 1 και συνεχίσθηκε με το «η Κύπρος είναι μακριά» του Κων. Καραμανλή τον Αύγουστο του 1974. Το Πολυτεχνείο λοιπόν έπαιξε, αθέλητα προφανώς, κεντρικό ρόλο στην άνοδο του Ιωαννίδη στην εξουσία. Η Χούντα λοιπόν κατέρρευσε στις 24 Ιουλίου του 1974 κάτω από το βάρος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Η εισβολή στη Κύπρο η οποία πραγματοποιήθηκε 4 ημέρες νωρίτερα (στις 20 Ιουλίου 1974) και η Χούντα, που είχε την ευθύνη για την προάσπιση του νησιού, δεν αντέδρασε όπως θα έπρεπε, παραπλανημένη από τις διαβεβαιώσεις των αμερικανών και έχασε τον πόλεμο, που οδήγησε στην διχοτόμηση του νησιού.

Η δικτατορία η οποία εκείνη τη περίοδο προέβη σε πολλές ενέργειες που δεν ήταν πατριωτικές όπως:

1. απόσυρση της Ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο το 1968, αφήνοντας απροστάτευτη την Μεγαλόνησο.

2. έναρξη διπλωματικών σχέσεων με την Αλβανία το 1972, χωρίς να διασφαλίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων της Β.Ηπείρου, η οποία στέναζε κάτω από την κομμουνιστική δικτατορία του Εμβέρ Χότζα.

3. καμμία αντίδραση στην πρώτη εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974

ΙΣΟΤΗΤΑ - ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Λέξεις - ιδανικά που δεν πρέπει να ξεχνάμε

και για αυτά θα πρέπει να πολεμάμε!

Vantage point - Σημείο υπεροχής

Σε μια συνάντηση κορυφής κατά της τρομοκρατίας στη Σαλαμάνκα της Ισπανίας, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ πυροβολείται και οκτώ διαφορετικοί άνθρωποι προσπαθούν, από τη δική τους οπτική γωνία, να συμπληρώσουν το παζλ των πραγματικών γεγονότων.

Δύο πράκτορες , μια δημοσιογράφος, τέσσερις τρομοκράτες και ένας τουρίστας είναι αυτοί που θα ξετυλίξουν το μίτο της Αριάδνης, σε ένα λαβύρινθο γεμάτο δράση, αγωνία και συνεχείς ανατροπές.

Μια ιστορία που με τα σημερινά δεδομένα θα μπορούσε να είναι αληθινή (αν εξαιρέσουμε βέβαια τον προβαλλόμενο Αμερικανό πρόεδρο-πρότυπο-superman).

Έξυπνη ιδέα, καλά σκηνοθετημένη με σαφή φιλοαμερικάνικα στοιχεία.

Αν αφεθείς με καλή διάθεση όμως, μπορείς να διακρίνεις το φιλειρηνικό μήνυμά της ταινίας , σε μια εποχή όπου η τρομοκρατία εκμεταλλευόμενη την ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας μπορεί να ασκηθεί ακόμη και μέσω ενός κινητού τηλεφώνου!

Τα υπόλοιπα, επί της οθόνης….

Αγάπη είναι

Α' βραβείο τραγουδιού στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης 2007


Στίχοι: Κόμης Χ
Μουσική: Diveno
Πρώτη εκτέλεση: Κόμης Χ & Βασιλική Αλεξίου ( Ντουέτο )

Αγάπη είναι φίλε…

Αγάπη είναι να κλαις να γελάς
Αγάπη είναι φίλε μου αγάπη να σκορπάς
Και όποτε μπορείς τους άλλους να βοηθάς
Και όσους σε βοήθησαν ποτέ να μην ξεχνάς
Αγάπη είναι…
Τα φαγητά της γιαγιάς
Κι αυτή η γεύση χωριού που παντού θα κουβαλάς
Αγάπη είναι…
Μια θεϊκή βραδιά
Κι εννιά μήνες μετά ένα μικρό να το γεμίζεις φιλιά
Αγάπη είναι η ίδια η ζωή θα το καταλάβει μόνο αυτός που θα τη σεβαστεί
Αγάπη νιώθει κάποιος που μπορεί και συγχωρεί
Κάποιον που τον πλήγωσε να μην τον τιμωρεί
Η αγάπη είναι αλήθεια κι η αλήθεια είναι ανάγκη
Δεν είναι μια παραίσθηση δεν παίρνεται σε χάπι
Μην τα παρατάς ρε, πίστεψε σε κάτι
Παντού αυτή υπάρχει από μόνη της θα ‘ρθει η αγάπη είναι:

Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Αγάπη είναι…
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός
Αγάπη είναι Θεός

Αγάπη είναι μια ηλιόλουστη μέρα, ευτυχία στον αέρα
Είναι τα μάτια μου που σε κοιτάνε μαγεμένα να θέλω να γίνω καλύτερος μόνο για σένα
Αγάπη είναι το να δίνουμε αίμα γιατί στην τελική μπορεί να χρειαστεί σε σένα
Σε κάποιον δικό σου ή ακόμη σε μένα
Αγάπη είναι ρε μπορεί να τύχει στον καθένα
Είναι το χάδι και τα άγγιγμα της μαμάς μόνο αυτή θα σ’αγαπάει ό,τι κάνεις, κι όπου πας
Είναι οι συμβουλές το κήρυγμα του μπαμπά τίμημα μικρό να ξεχωρίζεις λάθος απ’τα σωστά
Είναι καρδιά μου για άλλους να ‘μαι δειλός
Αλλά στα μάτια σου να ‘μαι σαν ήρωας ο πιο δυνατός
Αγάπη είναι να είμαι πάντα σωστός και πιστός
Όποιος και να είναι ο πειρασμός

Αγάπη είναι…

Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Αγάπη είναι
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός
Αγάπη είναι Θεός

Αγάπη είναι ένα τραγούδι σαν κι αυτό να εννοώ ότι λέω και όσα λέω ν’αγαπώ
Αγάπη είναι να κάνεις το πιο απλό κι αυτό να χαρίσει χαμόγελο στον διπλανό
Γιατί είναι αρκετό σαν μια προσευχή πριν κοιμηθώ δεν χρειάζομαι ένα θαύμα για να πειστώ για κάτι ανώτερο
Αγάπη είναι να πιστεύω κι εγώ πως το αύριο θα ναι λίγο καλύτερο, πιο όμορφο
Αγάπη είναι το συγνώμη να εννοείς κι όχι επειδή δεν μπορείς με τύψεις να ζεις
Είναι να βρίσκεις λόγους να ζεις παρά τους χίλιους πόνους που πρέπει τώρα να υποστείς
Είναι ένα βράδυ με φίλους και κρασί βγάλε ό,τι έχεις στην ψυχή έχουμε ως το πρωί
Αγάπη είναι κάθε νέα αρχή αν αγαπάς δεν σταματάς να ζητάς ό,τι γεμίζει τη ζωή

Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός
Αγάπη είναι…
Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Αγάπη είναι…
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός

"Τρικυμία...τρικυδύο".

Μέσα από το χιούμορ, συνήθως λέγονται τα σοβαρότερα πράγματα. Αυτό προσπάθησε να κάνει και η ομάδα του θεατρικού εργαστηρίου του Ωδείου Αναγέννηση που στις 27 Μαρτίου, ημέρα Πέμπτη και ώρα ενάτη μετά μεσημβρίας στο «Αστικόν» του Ποταμού, μάς παρουσίασε την παράσταση «Τρικυμία…Τρικυδύο», γραμμένη «εξ’ ιδίων».

«Σας ομιλεί ο καπετάνιος της ΧΑΝΕΝ lines. Σε λίγη ώρα το καράβι θα αναχωρήσει από Κύθηρα για Πειραιά».

«Σας ομιλεί ο καπετάνιος της ΧΑΝΕΝ lines. Λόγω μηχανικών δυσλειτουργιών το καράβι θα παραμείνει στα Κύθηρα για 2 ώρες ακόμη τουλάχιστον. ΧΑΝΕΝ lines, η εταιρία που σας φέρνει πιο κοντά».

Και οι 2 ώρες έγιναν 6, και οι 6 έγιναν 9, ώσπου τελικά το καράβι δεν σαλπάρησε ποτέ. Παρ’ όλ’ αυτά, οι πρωταγωνιστές του σεναρίου (πραγματικά βγαλμένου μέσα από τη ζωή) δεν πέρασαν και άσχημα, αφού αυτό το πλοίο είχε τους πάντες.

Το σερβιτόρο – κυλικειάρχη που περίμενε πώς και πώς να προσαράξει στον Πειραιά για να δει την αγαπημένη του Μαριγώ.

Τη μοιραία ανιψιά της αδικοχαμένης θείας που προορίζετο να ταφεί στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Την emo έφηβη που θα έδινε εξετάσεις για Proficiency στην πρωτεύουσα.

Τη κουτσομπόλα νησιώτισσα που ήθελε να προλάβει τις εκπτώσεις.

Την επαναπατρισμένη Ελληνοαυστραλεζοτσιριγώτισσα καθηγήτρια αγγλικών.

Την ηλικιωμένη επιβάτη που επιθυμούσε να φτάσει στην Αθήνα για να καταφέρει να κάνει αναλύσεις ούρων και αίματος.

Από αυτή τη σάτιρα δεν έλειψε κανείς και τίποτα. Με χιουμοριστικό τρόπο θίχτηκαν καίρια προβλήματα του νησιού όπως η ελλιπής υγειονομική περίθαλψη, η υποτυπώδης συγκοινωνία, τα σχόλια που υπάρχουν σε μια κλειστή κοινωνία, οι μικρές εκπαιδευτικές ευκαιρίες. Αναφορά έγινε και σε κοινωνικά ζητήματα όπως ο επηρεασμός της νεολαίας από τα προβαλλόμενα πρότυπα, ο νεοπλουτισμός αλλά και η αύξηση των τιμών των τυροπιτών στα κυλικεία των πλοίων (!).

Ας ελπίσουμε τα μηνύματα να φτάσουν εκεί που πρέπει και οι λύσεις που θα προκύψουν να μη δώσουν αφορμή για άλλη σάτιρα στο μέλλον.

«…να’σαι εσύ ο ποταμός κι εσύ να΄σαι το φράγμα»

Στίχοι: Πέτρος Μίσκος,

Μουσική: Πέτρος Παρασκευάς,

Πρώτη εκτέλεση: De Facto

Βαρύς χειμώνας έρχεται

μακρύς καιρός κοντεύει

και η ψυχή παρακαλά

το σώμα να νηστεύει

Νύχτα μεγάλη νύχτωσε,

σκοτάδι της αβύσσου

γυρεύει φάρο η καρδιά

το φως του Παραδείσου

Λίγο πριν τη θύελλα

ο άνεμος κοπάζει

μα αν βγει η ψυχή στη θάλασσα

το κύμα την αρπάζει

Τη σέρνει, την τραβολογά

τη ρίχνει μες στα βάθη

κι είναι Θεέ τόσο βαριά

τόσα πολλά τα πάθη

Νύχτωσε νύχτα σκοτεινή

βαρύς είν' ο χειμώνας

μα δένω κόμπους στο σχοινί

και η ευχή κανόνας

Λίγο πριν τη θύελλα

πριν σπάσει η τρικυμία

κάνω ευχή: σώμα ψυχή

να κάνουν συμμαχία

Δεν είναι πράγμα εύκολο

δεν είναι λίγο πράγμα

να' σαι εσύ ο ποταμός

κι εσύ να' σαι το φράγμα

Βαρύς χειμώνας έρχεται

μακρύς καιρός κοντεύει

και η ψυχή να εύχεται

το σώμα να παλεύει

Αναρωτιέσαι μερικές φορές πώς είναι δυνατόν κάποιοι στίχοι να κρύβουν τόσο μεγάλο νόημα σε τόσες λίγες λέξεις. Αφορμή για αυτή τη σκέψη στάθηκε ένα τραγούδι που ναι μεν το γνωρίσαμε αρκετό καιρό πριν, εν τούτοις όμως, συνεχίζει να μας εμπνέει και να μας προβληματίζει. Ο λόγος για το «Μακρύς καιρός κοντεύει» των De Facto.

Πόλεμοι, πείνα, εξαθλίωση, μόλυνση του περιβάλλοντος, αποξένωση, εκμετάλλευση και μοναξιά. Σημεία των καιρών. Ζοφερές εικόνες σαν το κρύο του βαρύ χειμώνα. Ένα κρύο που αρχίζει να περιβάλλει και τις καρδιές μας, αν και αυτές έχουν φτιαχτεί μόνο για θερμά αισθήματα.

Παρόλο που ο χειμώνας είναι δριμύς, έρχεται μια υπόσχεση: «Μακρύς καιρός κοντεύει». Αιώνιος καιρός θα λέγαμε. Μια αιωνιότητα γεμάτη από αντίθετες έννοιες από αυτές που περιγράψαμε παραπάνω. Για όσους το επιλέξουν.

Είναι τρομακτικό να ξέρεις ότι δεν υπάρχει τέλος. Ειδικά αν η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι, μόνο ευχάριστη δεν είναι. Γι’ αυτό «η ψυχή παρακαλά το σώμα να νηστεύει», να μαθαίνει στα λίγα για να κερδίσει τα περισσότερα. Να συνηθίσει στην έννοια της αποκοπής του θελήματός της, όταν αυτό δεν έχει τη σφραγίδα του Δημιουργού, αλλά είναι γεμάτο προσμείξεις.

Η μέρα αποχαιρετά. «Νύχτα μεγάλη νύχτωσε, σκοτάδι της αβύσσου». Γιατί να είναι κακό το βράδυ; Το σημαντικότερο πλεονέκτημά του είναι ότι δεν σε βλέπουν. Κρύβεσαι πίσω από τη μάσκα που έχεις καταφέρει να πλασάρεις στους γύρω σου και συνεχίζεις αμέριμνος και βολεμένος. Πού καιρός για αποκαλύψεις και αλλαγές; Και τι τις χρειάζεται κανείς αυτές, τη στιγμή που περνά καλύτερα στο ημίφως; Αν δημιουργηθεί η ανάγκη για φως, υπάρχει η δυνατότητα του τεχνητού. Και όλα φτιάχνονται.

Μα, μια ακτίνα, ένα αλλιώτικο φως που τρεμοπαίζει και αχνοφαίνεται ανά διαστήματα, σα να προέρχεται από ένα φάρο, θυμίζει εποχές που οι ακτίνες του Ήλιου έκαναν τα πάντα να μοιάζουν τόσο αληθινά και φυσικά! Τι όμορφη αίσθηση! Ξεχασμένη! Το μειδίαμα των ανθρώπων ήταν τρανταχτό γέλιο και στα μάτια τους ήταν ζωγραφισμένη η σοφία. Όχι εκείνη που αποκτιέται με την ανάγνωση τόμων βιβλίων και την απόκτηση μεταπτυχιακών τίτλων, αλλά η μία και μοναδική Σοφία που αποκτιέται μέσα από την αλληλεπίδραση των ανθρώπων και την διάθεση να κοπιάσουν για να εισπράξουν… τη χαρά ότι κόπιασαν. Και το αποτέλεσμα έρχεται μόνο του.

Τελικά, τι γυρεύει η καρδιά μέσα στο σκοτάδι; Από τη μια μεριά να αντικρίζει έρεβος και από την άλλη την πρό(σ)κληση να δώσει τέλος στην τύφλωση. Μαγνητισμένη από την ευκαιρία που της δίνεται, και με τη γνώση του παρελθόντος να τη συνοδεύει, «γυρεύει φάρο η καρδιά το Φως του Παραδείσου» που τόσο άδοξα έχασε.

Η συνειδητοποίηση του κενού της ψυχής μας είναι το πρώτο βήμα. «Ο άνεμος» που μας είχε αναστατώσει πρωτύτερα, «κοπάζει». Νιώθουμε πιο γαλήνιοι και έτοιμοι να ριχτούμε στον αγώνα. Βλέπουμε πιο καθαρά. Κάτι μας ταρακούνησε. Ένας λόγος, μια εικόνα, μια συμπεριφορά, ένα χάδι. Τώρα φαντάζει πιο όμορφη η ζωή, πιο σταθερή. Όλα αυτά όμως, «λίγο πριν τη θύελλα». Μια στιγμή πριν αισθανθούμε τόσο σίγουροι και έτοιμοι να αφήσουμε την ψυχή μας να περπατήσει στα παλιά λημέρια. Να βιώσει και να αισθανθεί ξανά πράγματα που την είχαν συνεπάρει, με την ελπίδα να τα δει από μια άλλη σκοπιά, πιο δυναμική.

«Μ’ αν βγει η ψυχή στη θάλασσα, το κύμα την αρπάζει». Περιμένει στη γωνία εκείνος που προδώθηκε από την απόφασή μας για επαναπροσδιορισμό μας. Θέλει να μας ξανακερδίσει. Κι αυτή την έρμη την ψυχή «τη σέρνει, την τραβολογά, τη ρίχνει μες στα βάθη». Και πώς αυτή να κρατηθεί στην επιφάνεια; «Είναι Θεέ τόσο βαριά, τόσα πολλά τα πάθη»!

Η απόφαση όμως πάρθηκε. Τα βήματα πηγαίνουν από μόνα τους. Η βαριά πόρτα ανοίγει και μια γνώριμη μορφή περιμένει και αγωνιά. «Αν η κατάρα φέρει ευχή, γεννάει ευλογία»[1]. Το θολό ποτάμι ξεχύνεται, τα μάτια χαμηλώνουν και το σκυφτό σώμα δηλώνει την επιθυμία για μια νέα αρχή. Οτιδήποτε περιττό, έφυγε. Χάθηκε. Τώρα άναψε η φλόγα για «να μη φοβάται η ψυχή σκοτάδι, τρικυμία».

Στην έξοδο όμως, το μαύρο χρώμα και το κρύο κυριαρχούν. «Νύχτωσε νύχτα σκοτεινή, βαρύς είν’ ο χειμώνας». Ο άνεμος χτυπά τα παραθυρόφυλλα. το χιόνι φωλιάζει στον κήπο, η βροχή γλύφει την εξώπορτα «μα, δένω κόμπους στο σχοινί και η ευχή κανόνας»[2]. Κάτι έχει αλλάξει σε σχέση με την προηγούμενη βαρυχειμωνιά. Σαν να στοιβάχτηκαν πολύτιμα εφόδια που ήρθε ο καιρός τους για να χρησιμοποιηθούν. Εφόδια που δεν σκουριάζουν, δεν παλιώνουν και δεν εξαντλούνται[3].

Κι η θύελλα είναι πάλι έτοιμη να ξεσπάσει, μα δεν θα βρει ένα θύμα σε εμφύλιο πόλεμο με τον ίδιο του τον εαυτό. «Κάνω ευχή σώμα ψυχή να κάνουν συμμαχία»[4]. Θέλω και τα δύο να είναι πρόθυμα. Να διώξουν όποια ασθένεια τα βασανίζει και να ριχτούν στη μάχη. Κι ας είναι πιο γλυκιά η λιποταξία. Κι ας υπόσχεται περισσότερα, φαινομενικά.

Οι Σειρήνες ζωντανεύουν και αρχίζουν το γλυκό τους τραγούδι. Η ψυχή δένεται στο κατάρτι. Σφαλίζει αυτιά και μάτια. Κλείνει τις διεξόδους. Γίνεται φράγμα που φράζει την ίδια της την επιθυμία. Πράγμα απαιτητικό και κόντρα στο ρεύμα[5]. «Δεν είναι πράγμα εύκολο, δεν είναι λίγο πράγμα να΄ σαι εσύ ο ποταμός κι εσύ να’ σαι το φράγμα». Μα, χρειάζεται! Για να νικήσεις τον «βαρύ χειμώνα» που «έρχεται» και να κερδίσεις το «μακρύ καιρό» που «κοντεύει»[6].

Μακάρι να δομούμε συνεχώς με τέτοιο τρόπο την ψυχή μας, ώστε να επιζητά «να εύχεται το σώμα να παλεύει» και να είμαστε άξιοι μέσα στην αναξιότητά μας να βιώνουμε το «μακρύ καιρό» ακόμη και μέσα σε «βαρύ χειμώνα»[7].

___________________
[1] «Η γαρ κατά Θεόν λύπη μετάνοιαν εις σωτηρίαν αμεταμέλητον κατεργάζεται, η δε του κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται» (Β’ Κορ. ζ’, 10)
[2] «Πας γαρ ος επικαλέσηται το όνομα Κυρίου σωθήσεται» (Ρωμ. ι’, 13)
[3] «Τα γαρ όπλα της στρατείας ημών ού σαρκικά, αλλά δυνατά τω Θεώ προς καθαίρεσιν οχυρωμάτων λογισμούς καθαιρούντες και παν ύψωμα επαιρόμενον κατά της γνώσεως του Θεού, και αιχμαλωτίζοντες παν νόημα εις την υπακοήν του Χριστού» (Β’ Κορ. ι’, 4-5)
[4] «η γαρ σαρξ επιθυμεί κατά του πνεύματος, το δε πνεύμα κατά της σαρκός. Ταύτα δε αντίκειται αλλήλοις, ίνα μη α αν θέλητε ταύτα ποιήτε.» (Γαλ. ε’, 17)
[5] «Η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» (Β’ Κορ. ιβ’, 9)
[6] «το δε καλόν ποιούντες μη εκκάκωμεν. Καιρώ γαρ ιδίω θερίσομεν μη εκλυόμενοι» (Γαλ. στ’, 9)
[7] «ο Θεός… ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ό δύνασθε αλλά ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν του δύνασθαι υμάς υπενεγκείν» (Α’ Κορ. ι’, 13)

"Μεθύστε από τ' Αθάνατο κρασί του ΄21"

Η 25η Μαρτίου είναι διπλή γιορτή. Θρησκευτική και εθνική μαζί.

Είναι θρησκευτική γιατί εκείνη τη μέρα ο αρχάγγελος Γαβριήλ κατέβηκε στη γη, πρόσφερε στην Παναγία ένα άσπρο κρίνο και Της είπε την χαρούμενη είδηση ότι θα γίνει η μητέρα του Χριστού.

Είναι εθνική γιορτή γιατί αυτήν την ημέρα στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας οι Έλληνες, πριν από πολλά χρόνια ορκίστηκαν «Λευτεριά ή Θάνατος». Οι Έλληνες που ήταν σκλαβωμένοι 400 ολόκληρα χρόνια, άρπαξαν τα όπλα, πολέμησαν γενναία και έδιωξαν τους εχθρούς από την Ελλάδα. Έτσι ελευθερωθήκαμε.

Αυτές τις ημέρες θυμόμαστε τους ήρωες του 1821, όπως τον Κανάρη, τον Κολοκοτρώνη, τον Αθανάσιο Διάκο, την Μπουμπουλίνα, την Μαντώ Μαυρογένους κι άλλους.

Εμείς όμως δεν θέλουμε να μιλήσουμε με ξύλινο λόγο για το τι γιορτάζουμε αυτήν την ημέρα, γιατί όλοι λίγο πολλοί γνωρίζουμε, είτε μέσα από τα μαθητικά μας χρόνια είτε μέσα από τις καθημερινές μας αναζητήσεις. Αυτό που θέλουμε να θίξουμε εδώ είναι ένας προβληματισμός για το σήμερα.

Εμείς, οι τωρινοί Έλληνες, είμαστε οι συνεχιστές τους ή αδιαφορούμε;

Μήπως δεν έχουμε καταλάβει ότι μέρα τη μέρα ξεχνάμε τις ρίζες, την προέλευσή μας και είμαστε σα χαμένοι, μη μπορώντας να αποφασίσουμε ποια είναι η ταυτότητά μας; Χιλιάδες τα ξένα και εγχώριας παραγωγής παραπλανητικά θεάματα και ακούσματα, οικείες πια οι απάνθρωπες συμπεριφορές! Μας έχουν κατακλύσει με την καθημερινή τους προβολή. Τις συνηθίσαμε, τις δικαιολογούμε και σχεδιάζουμε τη ζωή μας βασιζόμενοι σε αυτές! Πώς λοιπόν συμβαίνει να νοιώθουμε περηφάνια όταν κερδίζει η εθνική μας και να ντρεπόμαστε να ακούσουμε δημοτικά τραγούδια; Γιατί καμαρώνουμε όταν γνωρίζουμε τη ζωή και τη ματαιοδοξία των «ειδώλων» της τηλεόρασης και δεν αισθανόμαστε άβολα όταν αγνοούμε τη ζωή, τους αγώνες και το έργο σημαντικών Ελλήνων και όχι μόνο, που είναι αποκλεισμένοι από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης γιατί δεν είναι εμπορεύσιμοι;

Μήπως συνηθίσαμε τις φωνές και τους καυγάδες στα τηλεοπτικά παράθυρα και έχουμε λησμονήσει το πώς γίνεται ένας σωστός διάλογος; Έχουμε άραγε κάνει κτήμα μας τα ονομαζόμενα «ελληνικά» τραγούδια με τον ξένο στίχο και τη μουσική και ξεχάσαμε τη γλώσσα μας; Τη μουσική μας; Και όλοι εκείνοι που επιζητούν και ενισχύουν την κακώς εννοούμενη παγκοσμιοποίηση, που συνεπάγεται την αλλοτρίωση των χαρακτηριστικών του κάθε έθνους, σε τι διαφέρουν από τους κατακτητές;

Ένας μαθητής της Έκτης Δημοτικού έγραψε πριν λίγα χρόνια:
«Τι θα ήμασταν σήμερα αν αυτοί οι άνθρωποι τότε δεν αποφάσιζαν να επαναστατήσουν; Ίσως ακόμη σκλάβοι στους Τούρκους.
Χωρίς τύψεις συνειδήσεως πιάνουμε στα χέρια μας τα σπρέι και λερώνουμε τα αγάλματά τους και τα Ηρώα. Ακόμα και τη σημαία της Ελλάδος οι σημερινοί νέοι χωρίς ντροπή την βάζουνε φωτιά. Βέβαια θα με ρωτήσετε «Και τι να κάνουμε για να αποδώσουμε τιμή σε αυτούς τους αγωνιστές;» Να διαβάζουμε την ιστορία του τόπου για να μην έρχονται οι ξένοι και να μας μιλάνε για την ιστορία μας και να την πλάθουν όπως αυτοί θέλουν και εμείς να λέμε «Ναι, έτσι είναι».

Ακόμα και όταν στην τηλεόραση παραποιούν την ιστορία μας να μην δεχόμαστε εμείς, ο καθένας μας να βλέπει αυτά τα έργα. Να παρελαύνουμε με καμάρι.»

Κάπως έτσι μάλλον, λέμε εμείς, φτάσαμε σήμερα στο σημείο να είμαστε έτοιμοι να πούμε με μεγάλη ευκολία και χωρίς τύψεις, το «ναι» στο ξεπούλημα της Μακεδονίας μας. Θεωρούμε ότι ένα τέτοιο ζήτημα δεν μας ακουμπά, δεν μας αφορά. Βλέπουμε μόνο όσα είναι ακριβώς μπροστά μας και δεν κάνουμε τον κόπο να ψάξουμε να δούμε τι κρύβεται παραπέρα. Ευτυχώς που οι επαναστάτες του 1821 είχαν άλλες αντιλήψεις και φτάσαμε στο σημείο να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Η ουσία όμως, δεν βρίσκεται στους ωραίους λόγους που εκφωνούνται μια τέτοια ημέρα, ούτε στα αφυπνιστικά λόγια. Το νόημα και το μυστικό κάθε μεγάλου έργου φωλιάζει στις αποφάσεις και τις πράξεις μας. Η επιλογή, σήμερα όπως και τότε, το 1821, είναι δική μας!

Σαν να ακούγεται ακόμη η φωνή του Κωστή Παλαμά να μας παρακινεί:

«Αυτό το λόγο θα σας πω δεν έχω άλλο κανένα. Μεθύστε από το αθάνατο κρασί του ‘21»!

OCTPOB - ΤΟ ΝΗΣΙ

Ένας δειλός βοηθός καπετάνιου, σε μια ταραγμένη για τη Ρωσία περίοδο, γίνεται όπλο στα χέρια των Γερμανών.

Ένας δυναμικός «σαλός» εν μέσω «λογικών» άλλων, με φόντο μια παγωμένη βραχονησίδα, ένα νησί, το δικό του νησί.

Ποια σχέση συνδέει τα δύο πρόσωπα;

Πόσο λεπτή είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες;

Τελικά, η αλήθεια είναι αυτό που βλέπουμε;

Μια ταινία που μιλά για την ουσία των πραγμάτων που μας περιβάλλουν. Μια προσέγγιση που δύσκολα συναντά κανείς στις κινηματογραφικές οθόνες. Ένας ύμνος για το πέρασμα από τη ματαιότητα στην ταπείνωση και από την παράνοια στη… μετάνοια.

Μαγευτικές εικόνες με το ρωσικό ψύχος να κυριαρχεί σε μια ατμόσφαιρα κατάνυξης και το υγρό στοιχείο να αγκαλιάζει το σκηνικό και τους ήρωες, σαν τη Θεία Πρόνοια. Οι Ρώσοι παραδίδουν μαθήματα αισθητικής, σεναρίου και τόλμης, ενώ μας προκαλούν να ανακαλύψουμε και άλλα ανάλογα επιτεύγματά τους στον τομέα της 7ης τέχνης.

Ένα είναι πολύ πιθανό. Μόλις τελειώσει η ταινία, θα σας δημιουργηθεί η ανάγκη να την ξαναδείτε. Προς γνώση και συμμόρφωση…

Για να κατεβάσετε την ταινία κλικάρετε πάνω στο κόκκινο εικονίδιο της παρακάτω ιστοσελίδας:

http://www.torrentreactor.net/torrents/1100409/Ostrov-2006-DVDRip-XviD-MESS

Για ελληνικούς υπότιτλους:

http://www.greeksubtitlesproject.com/get_greek_subtitles.php?id=23215

Καλή θέαση!

Βραδιά μουσικών συνόλων στα Κύθηρα

To ραντεβού δόθηκε για την Κυριακή 2 Μαρτίου 2008 στη Χώρα. Τα παιδιά συγκεντρώθηκαν από τις 16:00 περίπου. Οι πρόβες ξεκίνησαν μέρες πριν. Τα όργανα κουρδίστηκαν. Ο κόσμος γέμισε τον Κυθηραϊκό σύνδεσμο και στις 19:30 οι φωνές της παιδικής χορωδίας του Ωδείου «Αναγέννηση» μας καλωσόρισαν μιλώντας μας για τον «Ιρλανδό και τον Ιουδαίο» του Μάνου Χατζιδάκι. Τα «Κόκκινα χείλη» διέλυσαν τον «Εφιάλτη της Περσεφόνης» που με τον «Έκτορα και την Ανδρομάχη» τραγούδησαν μια «Ωδή στο Γεώργιο Καραϊσκάκη».

Μιας και η βραδιά όμως ήταν αφιερωμένη στα μουσικά σύνολα του Ωδείου, ένα πιάνο, μια κιθάρα και ένα φλάουτο έκοψαν το «Χάρτινο το φεγγαράκι» και μας το πρόσφεραν λίγο πριν το «Ποτ πουρί σε ρούμπες» από ένα μπουζούκι και δυο τουμπελέκια.

«Τα παιδιά του Πειραιά» χόρεψαν γύρω από το αρμόνιο μιας αριστούχας μαθήτριας του Ωδείου, ενώ με το σύνολο του ομαδικού αρμονίου ταξιδέψαμε «Κάτω στο γιαλό», «Πέρα στους πέρα κάμπους», ευχηθήκαμε «Ας χαμηλώναν τα βουνά» και απολαύσαμε ένα «Tango» υπό τους ήχους του «O sole mio».

Τμήμα μουσικοκινητικής αγωγής για παιδιά προσχολικής αγωγής χωρίς «Χόκι Πόκι» δεν γίνεται, ενώ το ότι «Κάπου βραδιάζει» το μάθαμε από το σύνολο κιθάρας – μπουζουκιού – φλάουτου και τσέλου. Τα σαξόφωνα έπαιξαν το «Il dulci jubilo» και το σύνολο των πνευστών μας είπε «Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά» «Μαλαματένια λόγια».

Εκείνο όμως που έκλεψε την παράσταση ήταν το σύνολο ORFF και η ορχήστρα κρουστών και εγχόρδων από τα παιδιά που φοιτούν στο Ωδείο. Όργανα ξύλινα, απλά, ασυνήθιστα, με παραδοσιακή τεχνοτροπία και ακουστική ταίριαξαν με τις μελωδικές παιδικές φωνές, μας παρουσίασαν ένα «Βαλσάκι», ένα «Νανούρισμα» και μας ειδοποίησαν πως «Βγαίν’ η βαρκούλα» «Κάτω στο γιαλό» για να φέρει μια «Πιπεριά» και «Ένα νερό κυρά - Βαγγελιώ».

Αξίζουν συγχαρητήρια για τις προσπάθειες των παιδιών και των δασκάλων. Εν αναμονή και άλλων πολιτιστικών και εκπαιδευτικών εκδηλώσεων.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα

Στίχοι: Φίλιππος Πλιάτσικας

Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας

Πρώτη εκτέλεση: Φίλιππος Πλιάτσικας

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,

τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,

χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,

μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.

Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,

που ένας στρατιώτης τη φώναξε Όλγα,

κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,

τότε μου 'χε φανεί τόσο αστείο.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Στο Πάλος νύχτα τ' όνομά της αφήνει,

γραμμένο κάπου στου Κολόμβου την πρύμνη,

τότε που οι Ισπανοί ξεκινούσαν,

και για μια άγνωστη μοίρα μεθούσαν.

Βρέθηκε κάποια στιγμή στη Γαλλία,

πρώτη του Μάη σε μια άδεια πλατεία,

σε λίγο οι φοιτητές θα ξεσπούσαν,

και μια αλλιώτικη ζωή θα ζητούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Is it a sign of the times?

Is man an intelligent beast trained to commit legitimate crimes?

I go through history's pages and see how profit was guirding empires to slay places.

Years of fire, strife and sorrow while the so-called benefactors were snatching lands.

From the crusaders to the conquistodores,

disrespectful conquerors treating natives like whores.

Today I hear Lebanese babies cry, i see imperialistic minds crossing the line.

Smart bombs, stolen moments

they chew other countries riches as if they were rodents.

Μankind is in an open war with nature we intervene without respecting the structure.

People! They're cutting down Amazons trees and mother earth still counts her casualties.

If I could change something in the world

I would turn the sea blue again and feed the poor.

Σήμερα έχει στα χέρια ένα αγόρι,

πάλι ξεκίνησαν οι Σταυροφόροι,

μα ποιος ακούει και ποιος ενδιαφέρεται,

για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,

θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Everybody Hurts

(Berry/Buck/Mills/Stipe)

When the day is long and the night, the night is yours alone,
When you're sure you've had enough of this life, well hang on
Don't let yourself go, 'cause everybody cries and everybody hurts sometimes

Sometimes everything is wrong. Now it's time to sing along
When your day is night alone, (hold on, hold on)
If you feel like letting go, (hold on)
When you think you've had too much of this life, well hang on

'Cause everybody hurts. Take comfort in your friends
Everybody hurts. Don't throw your hand. Oh, no. Don't throw your hand
If you feel like you're alone, no, no, no, you are not alone

If you're on your own in this life, the days and nights are long,
When you think you've had too much of this life to hang on

Well, everybody hurts sometimes,
Everybody cries. And everybody hurts sometimes
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on
Hold on, hold on, hold on, hold on, hold on, hold on
Everybody hurts. You are not alone